Monika Szmidt i Miłosz Kuligowski: zamiast miłości, wierności i uczciwości małżeńskiej przysięgali sobie przynoszenie kawy do łóżka i przytulanie... W niedzielę w siedzibie Centralnej Biblioteki Rolniczej odbył się pierwszy w Polsce ślub humanistyczny

    Ten akt nie ma mocy prawnej. Jest świecką ceremonią na kształt ślubu kościelnego sprzed wprowadzenia ceremonii konkordatowych, a właściwie jego alternatywą. Humanistyczny, bo afirmuje człowieka i jego indywidualną tożsamość.
   To nie para młoda ma się podporządkować ceremonii! To ceremonia ma być dopasowana do potrzeb młodych, którzy ją współreżyserują - mówi Mariusz Agnosiewicz z Polskiego Stowarzyszenia Racjonalistów, apolitycznej organizacji działającej od 2006 r., która zaaranżowała niedzielny ślub. W swoich celach statutowych Stowarzyszenie wymienia m.in. krzewienie światopoglądu opartego na wiedzy i rozumie, rozwijanie tolerancji, zwalczanie stereotypów oraz działanie na rzecz rozdziału kościoła od państwa.
   Ceremonie humanistyczne - śluby czy pogrzeby - bujnie kwitną za granicą. W USA, Norwegii czy Szkocji są już sformalizowane - informuje Agnosiewicz.
   Historyczna, bo pierwsza w Polsce para zaślubiona humanistycznie to Monika Szmidt i Miłosz Kuligowski, 23-letni psychologowie z Trójmiasta. - Znaleźliśmy ogłoszenie, że Stowarzyszenie szuka chętnej pary. Zgodziliśmy się, bo marzyliśmy o ślubie w zgodzie z własnymi przekonaniami i wartościami, a nie według szablonu - mówią. - Część rodziny zareagowała sceptycznie, ale w końcu wszyscy zaakceptowali nasz plan.
     Wkrótce Monika i Miłosz zamierzają sformalizować związek w Urzędzie Stanu Cywilnego. A w niedzielne popołudnie wkroczyli do wypełnionej po brzegi Sali Odczytowej Centralnej Biblioteki Rolniczej wśród płonących świec i zapachu trociczek. Ona w zielonej sukience, on w koszuli i marynarce. Ceremonię prowadzili Krzysztof Tanewski z Polskiego Stowarzyszenia Racjonalistów i Jane Bechtel, która na co dzień udziela ślubów humanistycznych w Szkocji.
    W ten sposób hołdujemy równouprawnieniu płci - oświadczyli na wstępie. Potem odczytano głośno fragmenty z książek, które państwo młodzi wybrali, by dać wyraz swoim uczuciom. Cytat Moniki pochodził z "Kociej kołyski" Kurta Vonneguta, a Miłosza z "Mszy wędrującego" Edwarda Stachury. Następnie młodzi wyrecytowali tekst przysięgi, którą wcześniej wspólnie napisali: "Zobowiązuję się do przynoszenia ci porannej kawy. Przysięgam, że będę cię przytulać i całować. Obiecuję dzielić się z tobą wszystkim: myślami i materiałem genetycznym. Złość się na mnie, jeśli to konieczne i wybaczaj, jeśli to możliwe. Tęsknij, gdy wyjadę lub gdy wyjdę do drugiego pokoju" - przysięgali uroczyście. Jedynym tradycyjnym elementem zaślubin okazała się wymiana pierścionków, a także okrzyki dolatujące z hallu, kiedy humanistyczni nowożeńcy przy dźwiękach skrzypiec zamiast Marszu Mendelsona opuścili salę: "Gorz-ko! Gorz-ko!".
    To świetny pomysł, chociaż balibyśmy się rozgłosu medialnego - skomentowali Elżbieta i Tomasz Romanowie racjonaliści, którzy na ślub i towarzyszące mu obchody setnej rocznicy I zjazdu wolnomyślicieli przyjechali z Łodzi. - Parafrazując "Misia", narodziła się nam nowa świecka tradycja.

Gazeta Wyborcza Stołeczna/Magdalena Dubrowska